Podstawową płaszczyzną technologiczną, która musi być uwzględniana m. in. w pozwoleniach zintegrowanych jest tzw. Najlepsza Dostępna Technika (Best Available Technique - BAT). BAT została zdefiniowana w art. 2 pkt 11 Dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli: „najlepsze dostępne techniki” to najefektywniejszy i najbardziej nowoczesny stopień rozwoju danej działalności i metod jej prowadzenia, wskazujący na praktyczną możliwość zastosowania danych technik do zapewnienia, co do zasady podstaw dla określania granicznych wartości emisji ustalonych w celu zapobiegania i, tam gdzie to nie jest w praktyce możliwe, w celu generalnego obniżenia emisji i jej oddziaływania na środowisko jako całość „techniki” obejmują zarówno zastosowaną technologię, jak i sposób, w jaki instalacja została zaprojektowana, zbudowana, jest utrzymywana, eksploatowana i wycofana z eksploatacji, „dostępne” techniki oznacza techniki, opracowane w stopniu pozwalającym na wprowadzenie ich do odnośnego sektora przemysłowego, na warunkach ekonomicznie i technicznie uzasadnionych, przy uwzględnieniu kosztów i korzyści, niezależnie od tego czy techniki te są czy też nie są wykorzystywane i opracowywane w danym państwie członkowskim, o ile są one rozsądnie dostępne dla danego podmiotu, Zgodnie z w/w Dyrektywą standard BAT służyć ma określaniu granicznych wielkości emisji dla większych zakładów przemysłowych działających w granicach UE. Nie jest natomiast koniecznie, aby określony był rodzaj urządzenia, czy konkretna technologia. Celem jest raczej zaproponowanie limitów emisyjnych, które odzwierciedlają właściwe proporcje pomiędzy kosztami i korzyściami. Szczegółowe wytyczne opisujące Najlepsze Dostępne Techniki opracowywane już są przez Europejskie Biuro IPPC (Integrated Pollution Prevention and Control – Zintegrowane Zapobieganie i Ograniczanie Zanieczyszczeń IPPC) w Sewilli. Są to kompleksowe dokumenty analizujące wielostronne aspekty techniczne. Dokumenty referencyjne BAT dają podstawę do sporządzania wniosków o wydanie m. in. zintegrowanego pozwolenia. Na podstawie BAT określane są limity emisyjne, które muszą brać pod uwagę techniczną charakterystykę instalacji, jej lokalizację geograficzną i lokalne warunki środowiskowe. Wielkości limitów emisyjnych określane w pozwoleniu muszą dotyczyć tych zanieczyszczeń, które zakład będzie prawdopodobnie odprowadzał w znacznych ilościach, a szczególności zanieczyszczeń priorytetowych wymienionych w Aneksie III do Dyrektywy. Takie podejście daje m. in. polskiemu ustawodawcy i organom wydającym pozwolenia pewną swobodę w podejmowaniu decyzji o tym, jakie czynniki należy uwzględniać w pozwoleniu. Może jednak okazać się konieczne określenie wytycznych dotyczących sposobu uwzględniania charakterystyki technicznej, czynników geograficznych i środowiskowych, w celu zapewnienia spójności procesu podejmowania decyzji na terenie całego kraju. Przedmiotowa Dyrektywa została implementowana w całości przez ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.).