Wyrok sądu

Wyrok Sądu Najwyższego w sprawie odszkodowania za utratę zdrowia z powodu smogu, odpowiadający na pytanie "Czy prawo do życia w czystym środowisku umożliwiającym oddychanie powietrzem atmosferycznym spełniającym standardy jakości określone w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, w miejscach, w których osoba przebywa przez dłuższy czas, w szczególności w miejscu zamieszkania, stanowi dobro osobiste podlegające ochronie?".

W dniu 20 lutego 2018 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska. Sygnatura akt: II OSK 1949/17. NSA orzekał w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu generowanego przez kopalnię na terenach objętych planem miejscowym.

W dniu 13 kwietnia 2018 r. zapadł wyrok Sądu Najwyższego w przedmiocie własności hałdy pokopalnianej. Sygnatura akt: I CSK 522/17. Sąd w swoim wyroku stwierdził, że hałda nie mogła być odrębnym od nieruchomości przedmiotem własności.

W dniu 31 stycznia 2017 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odmowy zezwolenia na zbieranie odpadów. Sygnatura akt: II OSK 1553/16. NSA wyjaśnia, że gospodarowanie odpadami może odbywać się na terenach innych, niż te, które zostały wskazane w miejscowym planie zagospodarowani przestrzennego jako tereny przeznaczone na "gospodarowanie odpadami". Obszary takie oznacza się symbolem "O".

 W dniu 22 marca 2016 r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia taryf na zbiorowe odprowadzanie wód deszczowych i roztopowych. Sygnatura akt: II OSK 1755/14. W ocenie NSA dachów nie można uważać za powierzchnie zanieczyszczone o trwałej nawierzchni wskazywanych w art. 2 pkt. 8 lit. c ustawy o zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W związku z tym deszczówka, która spływa z dachów nie może być uznana za ściek, w rozumieniu ustawy, więc nie można pobierać opłat za deszczówkę z tego tytułu.

W dniu 20 kwietnia 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, sygnatura akt: II SA/Gd 625/15. Wybudowanie zbiornika wodnego wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz pozwolenia wodno-prawnego. Właściciel nieruchomości, na której powstał staw bez żadnego z pozwoleń zobowiązany został do zapłaty 225 tys. opłaty za jego legalizację. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że doszło do samowolnego zbudowania zbiornika wodnego.

W dniu 18 maja 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, sygnatura akt: II SA/Gd 25/16. Na podstawie projektu robót geologicznych w 2014 r. powstał odwiert wód ziemnych na działce jednej z mieszkanek prowadzącej ogrodnictwo na Kępie Oksywskiej. W 2015 r. mieszkanka wystąpiła do starosty puckiego o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie obudowy odwiertu. Starosta wydał odmowną decyzję w sprawie.

W dniu 23 marca 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim o sygnaturze akt II SA/Go 889/15 w sprawie zakazu używania niektórych jednostek pływających na jeziorach Powiatu. Rada Powiatu nie może znieść zakazu uprawiania sportów motorowodnych na jeziorze, nad którym występują chronione ptaki, jeśli wcześniej nie zostanie ustalony poziom hałasu na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych.

W dniu 6 kwietnia 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygnaturze akt II SA/Gd 696/15 w przedmiocie likwidacji nasypu i przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Właściciele działki wystąpili do burmistrza o wszczęcie postępowania w sprawie zalewania ich działki przez sąsiadów, którzy podwyższyli swoją posesję o metrowy nasyp. Burmistrz nakazał likwidację nasypu i przywrócenie naturalnego ukształtowania terenu.

W dniu 3 lutego 2016 r. zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygnaturze akt II SA/Gl 1046/15 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Właścicielka działki, w pobliżu której zlokalizowane jest wysypisko zażądała stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy. Uważała ona, że Wójt Gminy dostarczył nieprawidłowe mapy z zaniżoną strefą ochronną wokół składowiska odpadów. Zdaniem Mieszkanki błędnie została wyznaczona strefa ochronna, czyli obszar ograniczonego użytkowania wokół składowiska odpadów.